ລາວ-ຫວຽດນາມ ກຽມທົດລອງຮູບແບບການປູກຝັງແບບສະຫະກອນ ພັດທະນາຊົນນະບົດ
ສັນຍາຮ່ວມມື 5 ປີ ສະບັບໃໝ່ ແນໃສ່ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ແກ່ສະຫະກອນກະສິກຳ, ຍົກລະດັບຕ່ອງໂສ້ມູນຄ່າ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກໃນເຂດຊົນນະບົດຢ່າງຍືນຍົງ.
ລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ວາງແຜນພັດທະນາຮູບແບບການປູກຝັງ ແລະ ການຜະລິດແບບສະຫະກອນ ພາຍໃຕ້ສັນຍາ 5 ປີສະບັບໃໝ່ ທີ່ແນໃສ່ປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໃນເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ.
ສັນຍາດັ່ງກ່າວ, ເຊິ່ງໄດ້ລົງນາມທີ່ນະຄອນຫຼວງຮ່າໂນ້ຍ ໃນວັນທີ 9 ພະຈິກ, ຈະຊ່ວຍຮັດແໜ້ນການຮ່ວມມືໃນການຜະລິດກະສິກຳ, ການພັດທະນາຊົນນະບົດ, ການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ການພັດທະນາອາຊີບແບບຍືນຍົງ ແຕ່ປີ 2026 ຫາ 2030, ອີງຕາມຂ່າວກະສິກຳ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ.
ພາກສ່ວນສຳຄັນຂອງການຮ່ວມມືນີ້ ແມ່ນຈະເນັ້ນໃສ່ການທົດລອງກຸ່ມຜູ້ຜະລິດ, ສະຫະກອນ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມມືການຜະລິດໃນຕ່ອງໂສ້ມູນຄ່າ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນຊົນນະບົດສາມາດຈັດຕັ້ງການຜະລິດ, ປັບປຸງຜະລິດຕະພັນຂອງຕົນ ແລະ ສ້າງແຫຼ່ງລາຍຮັບທີ່ຍືນຍົງກວ່າເກົ່າ.
ບົດບັນທຶກຄວາມເຂົ້າໃຈ (MoU) ດັ່ງກ່າວ ໄດ້ຮັບການລົງນາມໂດຍ ທ່ານ ທັດສະກາ ສະພັງທອງ ຫົວໜ້າກົມພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ຫລຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ, ກະຊວງກະສິກໍາ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ທ່ານ ເລ ດຶກ ທິງ ຫົວໜ້າກົມເສດຖະກິດຮ່ວມມື ແລະ ພັດທະນາຊົນນະບົດ, ກະຊວງກະສິກຳ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ສສ ຫວຽດນາມ
ສັນຍາສະບັບນີ້ ໄດ້ສະໜອງໂຄງຮ່າງໃຫ້ທັງສອງປະເທດໃນການແລກປ່ຽນບົດຮຽນ, ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ພັດທະນາຮູບແບບຕົວຈິງ ທີ່ແທດເໝາະກັບສະພາບເສດຖະກິດ ແລະ ສັງຄົມຂອງຊຸມຊົນຊົນນະບົດ.
ໜຶ່ງໃນບຸລິມະສິດຫຼັກ ແມ່ນການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ແກ່ສະຫະກອນກະສິກຳ ແລະ ປັບປຸງການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງ ຜູ້ຜະລິດ, ພາກທຸລະກິດ ແລະ ຕະຫຼາດ.
ການຮ່ວມມືດັ່ງກ່າວ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຊາວກະສິກອນລາຍຍ່ອຍສາມາດເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ, ຈັດຕັ້ງການຜະລິດໃຫ້ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ເພີ່ມໂອກາດໃນການຂາຍຜົນຜະລິດກະສິກຳຂອງພວກເຂົາ.
ທັງສອງປະເທດຍັງຈະສຶກສາຊອກຫາວິທີການພັດທະນາຜະລິດຕະພັນ, ປັບປຸງວິທີການຜະລິດ ແລະ ຂະຫຍາຍຮູບແບບສະຫະກອນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ.
ອີງຕາມຂໍ້ມູນທີ່ເຜີຍແຜ່ໂດຍ ກົມເສດຖະກິດສະຫະກອນ ແລະ ພັດທະນາຊົນນະບົດ ຂອງຫວຽດນາມ, ການຫາລືລະຫວ່າງສອງຝ່າຍ ໄດ້ຍົກໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການກ້າວຂ້າມການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານກະສິກຳແບບໄລຍະສັ້ນ ໄປສູ່ກິດຈະກຳທີ່ສ້າງລາຍຮັບແບບຍາວນານ.
ແທນທີ່ຈະເນັ້ນພຽງແຕ່ການສະໜອງແນວພັນ, ສັດລ້ຽງ ຫຼື ປັດໄຈການຜະລິດອື່ນໆ ໃຫ້ແກ່ຊາວກະສິກອນ, ການປະຊຸມໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການກຳນົດຜະລິດຕະພັນທີ່ມີທ່າແຮງໃນຕະຫຼາດໄລຍະຍາວ, ຈັດຕັ້ງຜູ້ຜະລິດເຂົ້າເປັນສະຫະກອນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນການປຸງແຕ່ງ ພ້ອມທັງການສ້າງຍີ່ຫໍ້ຜະລິດຕະພັນ.
ຝ່າຍລາວຍັງໄດ້ຍົກຂໍ້ກັງວົນກ່ຽວກັບວິທີທີ່ໂຄງການພັດທະນາຊົນນະບົດ ຈະສາມາດສືບຕໍ່ສ້າງຜົນປະໂຫຍດໃຫ້ແກ່ຊຸມຊົນ ຫຼັງຈາກການສະໜັບສະໜູນດ້ານການເງິນຈາກພາຍນອກສິ້ນສຸດລົງ.
ທັງສອງຝ່າຍໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການເຊື່ອມໂຍງຜູ້ຜະລິດ ກັບ ພາກທຸລະກິດ ແລະ ຕະຫຼາດທີ່ໝັ້ນຄົງ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການເພິ່ງພາອາໄສທຶນຂອງໂຄງການ ແລະ ປັບປຸງຄວາມສຳເລັດໃນໄລຍະຍາວຂອງແຜນງານການສ້າງອາຊີບ.
ປະສົບການຂອງຫວຽດນາມ ໃນການພັດທະນາສະຫະກອນ ອາດເປັນບົດຮຽນທີ່ເປັນປະໂຫຍດສຳລັບລາວ.
ອີງຕາມກົມດັ່ງກ່າວຂອງຫວຽດນາມ, ປະຈຸບັນ ຫວຽດນາມມີສະຫະກອນປະມານ 24.000 ແຫ່ງ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນປະມານ 5.000 ແຫ່ງ ໄດ້ຊ່ວຍຊາວກະສິກອນໃນການຊອກຫາຕະຫຼາດຈຳໜ່າຍຜະລິດຕະພັນຂອງພວກເຂົາ.
ໃນລະຫວ່າງການຫາລື, ທ່ານ ເລ ດຶກ ຖິງ ໄດ້ຍົກໃຫ້ເຫັນເຖິງແນວທາງຂອງຫວຽດນາມ ໃນການພັດທະນາຊົນນະບົດ, ເຊິ່ງນັບມື້ນັບໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການຜະລິດກະສິກຳ, ການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ, ການປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມ, ການອະນຸລັກວັດທະນະທຳ ແລະ ການຍົກລະດັບຊີວິດການເປັນຢູ່ເຂົ້າກັນ.
ການຮ່ວມມືດັ່ງກ່າວຍັງຈະກວມເອົາວຽກງານຫັດຖະກຳ ແລະ ອາຊີບພື້ນເມືອງ, ໂດຍທັງສອງປະເທດຈະແລກປ່ຽນປະສົບການໃນການພັດທະນາຜະລິດຕະພັນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນອຸດສາຫະກຳໃນຊົນນະບົດ.
ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານີ້ສາມາດສ້າງໂອກາດໃນການເພີ່ມລາຍຮັບໃຫ້ແກ່ຄອບຄົວໃນຊົນນະບົດ ພ້ອມທັງຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນອະນຸລັກສີໄມ້ລາຍມື ແລະ ມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳດັ້ງເດີມ.
ທ່ານ ທັດສະກາ ກ່າວວ່າ ໂຄງຮ່າງການຮ່ວມມືໃໝ່ນີ້ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງມິດຕະພາບທີ່ມີມາຢ່າງຍາວນານ ແລະ ສາຍພົວພັນທີ່ໃກ້ຊິດລະຫວ່າງ ລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ. ມັນຍັງສອດຄ່ອງກັບສັນຍາການຮ່ວມມືສອງຝ່າຍ ແລະ ບຸລິມະສິດການພັດທະນາສຳລັບປີ 2026-2030, ອີງຕາມກົມຂອງຫວຽດນາມ.
ນອກເໜືອຈາກກະສິກຳ ແລະ ການສ້າງລາຍຮັບແລ້ວ, ສັນຍາສະບັບນີ້ຍັງກວມເອົາການພັດທະນາຊົນນະບົດຮອບດ້ານ, ການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຫຼາຍມິຕິ, ການຍົກຍ້າຍຈັດສັນ ແລະ ການວາງແຜນເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສຖາວອນ.
ທັງສອງຝ່າຍຍັງຈະແລກປ່ຽນບົດຮຽນໃນການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງຈາກໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດ ແລະ ການປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ໃນຊຸມຊົນຊົນນະບົດທີ່ມີຄວາມບອບບາງ.
ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ກໍຈະເປັນອີກພາກສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງການຮ່ວມມື. ທັງສອງກົມວາງແຜນທີ່ຈະຈັດໂຄງການຝຶກອົບຮົມ, ການທັດສະນະສຶກສາ, ກອງປະຊຸມວິຊາການ, ງານສຳມະນາ ແລະ ການແລກປ່ຽນຜູ້ຊ່ຽວຊານ.
ພວກເຂົາຈະເຮັດວຽກຮ່ວມກັບໜ່ວຍງານລັດຖະບານ, ພາກທຸລະກິດ, ສະຫະກອນ, ສະຖາບັນການສຶກສາ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມພັດທະນາ ເພື່ອສ້າງໂຄງການຮ່ວມກັນ ແລະ ຂະຫຍາຍຮູບແບບທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ.
ທັງສອງຝ່າຍຍັງຈະຊອກຫາແຫຼ່ງທຶນ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນດ້ານເຕັກນິກ ເພື່ອຮອງຮັບກິດຈະກຳສະເພາະຕ່າງໆ, ໂດຍອີງຕາມກົດໝາຍຂອງແຕ່ລະປະເທດ ແລະ ທຶນທີ່ສາມາດຫາໄດ້.
ສັນຍາສະບັບນີ້ເກີດຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ ສປປ ລາວ ສືບຕໍ່ຄວາມພະຍາຍາມໃນການປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໃນເຂດຊົນນະບົດ, ສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ແກ່ການຜະລິດກະສິກຳ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ ຜ່ານໂອກາດທາງເສດຖະກິດທີ່ຍືນຍົງກວ່າເກົ່າ.
ເຖິງແມ່ນວ່າໂຄງຮ່າງການຮ່ວມມືໃໝ່ນີ້ ຈະກຳນົດຫຼາຍຂົງເຂດສຳລັບການປະຕິບັດຮ່ວມກັນກໍຕາມ, ແຕ່ການປະກາດດັ່ງກ່າວ ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ລະບຸເຖິງງົບປະມານ, ສະຖານທີ່ທົດລອງ ຫຼື ຈຳນວນຄອບຄົວທີ່ຄາດວ່າຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດເທື່ອ.
ລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ ຈະມີຄວາມສຳຄັນໃນການກຳນົດວ່າ ສັນຍາສະບັບນີ້ຈະສາມາດປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຄອບຄົວຊາວກະສິກອນ ແລະ ຊຸມຊົນຊົນນະບົດຕົວຈິງແນວໃດ ໃນໄລຍະ 5 ປີຕໍ່ໜ້າ.
#LaoX #ລາວຫວຽດນາມ #ສະຫະກອນກະສິກຳ #ພັດທະນາຊົນນະບົດ #ກະສິກຳ #CooperativeFarming #LaosVietnam #Agriculture
