ສຽງສະທ້ອນຈາກສະພາແຫ່ງຊາດ – ວາລະຮີບດ່ວນເລັ່ງຟື້ນຟູສ້ອມແປງເສັ້ນທາງ ປົດລັອກ “ເສັ້ນເລືອດໃຫຍ່” ທາງເສດຖະກິດຂອງຊາດ

ໃນເວທີອຳນາດນິຕິບັນຍັດສູງສຸດຂອງປະເທດ, ບັນຫາຖະໜົນຫົນທາງບໍ່ໄດ້ຖືກເບິ່ງວ່າເປັນພຽງໂຄງການກໍ່ສ້າງທີ່ປູດ້ວຍຢາງ ຫຼື ເບຕົງອີກຕໍ່ໄປ, ຫາກແຕ່ຖືກຍົກລະດັບຂຶ້ນເປັນວາລະແຫ່ງຊາດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ບັນດາສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ໄດ້ຮ່ວມກັນສົ່ງສຽງສະທ້ອນເພື່ອຊຸກຍູ້ໃຫ້ລັດຖະບານເລັ່ງແກ້ໄຂບັນຫາພື້ນຖານໂຄງລ່າງທີ່ຝັງຮາກເລິກ ເພາະໃນບໍລິບົດທາງດ້ານພູມສາດເສດຖະກິດຂອງປະເທດລາວ, ຖະໜົນຫົນທາງປຽບສະເໝືອນ “ເສັ້ນເລືອດໃຫຍ່” ທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງທຸກອົງຄາພະຍົບຂອງຊາດ. ພວກມັນຄືສາຍໃຍທີ່ທັກທໍເອົາຊຸມຊົນ, ຕະຫຼາດ, ທຸລະກິດ ແລະ ຊາຍແດນເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ, ທັງເປັນກຸນແຈສຳຄັນທີ່ໄຂປະຕູສູ່ການຄ້າ ແລະ ການລົງທຶນລະດັບສາກົນ.

ຄວາມຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮີບດ່ວນດັ່ງກ່າວ ໄດ້ດັງຂຶ້ນໃນກອງປະຊຸມສະໄໝສາມັນເທື່ອທີ 2 ຂອງສະພາແຫ່ງຊາດ ຊຸດທີ X ໃນຂະນະທີ່ບັນດາສະມາຊິກສະພາໄດ້ຮ່ວມກັນຜ່າຕັດວິເຄາະທິດທາງເສດຖະກິດມະຫາພາກສຳລັບປີ 2026 ແລະ ບູລິມະສິດການພັດທະນາສຳລັບປີ 2027, ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ເປັນເອກະສັນກັນກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ນັ້ນຄື: ງົບປະມານຂອງລັດຕ້ອງຖືກນຳໃຊ້ດ້ວຍຄວາມແມ່ນຍຳທີ່ສຸດ. 

ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງນະວັດຕະກຳທາງການເງິນ, ທ່ານ ພອຍຄຳ ຮຸ່ງບຸນຍວງ ສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ຈາກແຂວງໄຊສົມບູນ ໄດ້ຊຸກຍູ້ໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງກະບວນທັດໃນທາງປະຕິບັດ. ດ້ວຍການນຳໃຊ້ໂມເດລການລົງທຶນແບບ “ສ້າງແລ້ວເກັບກູ້ທຶນຄືນ”, ລັດຖະບານສາມາດສ້າງແຮງຈູງໃຈໃຫ້ພາກເອກະຊົນເຂົ້າມາມີສ່ວນຮ່ວມໃນການພັດທະນາທາງຫຼວງທີ່ມີມູນຄ່າທາງການຄ້າ. 

ຍຸດທະສາດການມອບໝາຍໜ້າທີ່ນີ້ ຈະຊ່ວຍປົດປ່ອຍຄັງເງິນຂອງລັດທີ່ມີຈຳກັດ ອະນຸຍາດໃຫ້ລັດຖະບານສາມາດຫັນເຫຊັບພະຍາກອນອັນມີຄ່າໄປສຸມໃສ່ເສັ້ນທາງຊົນນະບົດທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຊຸມຊົນ ເຊິ່ງເຖິງແມ່ນວ່າຈະຂາດແຮງດຶງດູດທາງການຄ້າໃນໄລຍະສັ້ນ ແຕ່ກໍເປັນຮາກຖານສຳຄັນໃນການລຶບລ້າງຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ສ້າງຄວາມສະເໝີພາບໃນສັງຄົມ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສຳລັບບັນດາແຂວງທີ່ຕັ້ງຢູ່ລຽບຕາມເສັ້ນເລືອດໃຫຍ່ຂອງການຂົນສົ່ງລະຫວ່າງປະເທດ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງທາງຖະໜົນນັ້ນກ້າວຂ້າມທິດສະດີເສດຖະກິດມະຫາພາກໄປແລ້ວ ເພາະມັນຄືເລື່ອງຂອງການຢູ່ລອດໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ແລະ ຄວາມລຳບາກໃນການຂັບເຄື່ອນເສດຖະກິດຕົວຈິງ. 

ທ່ານ ໄພມະນີ ພົມມະສານ ຕົວແທນຈາກແຂວງຄຳມ່ວນ ໄດ້ນຳເອົາຄວາມເປັນຈິງອັນໜ້າຕົກໃຈຈາກພື້ນທີ່ມາສູ່ເວທີລັດຖະສະພາ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງພາວະຢຸດສະງັກຂອງໂຄງການທາງຫຼວງແຫ່ງຊາດເລກທີ 12. ດ້ວຍຄວາມຄືບໜ້າພຽງ 30 ສ່ວນຮ້ອຍ, ທ່ານໄດ້ສະເໜີຍຸດທະສາດການແບ່ງຊອຍສັນຍາກໍ່ສ້າງໃນອະນາຄົດອອກເປັນຫຼາຍໆສັນຍາທີ່ດຳເນີນໄປພ້ອມກັນ ເພື່ອທະລາຍ “ຄໍຂວດ” ຂອງລະບຽບການອັນຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ເປັນຕົວເລັ່ງໃຫ້ເກີດຄວາມຄືບໜ້າ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ແຂວງຄຳມ່ວນຍັງເປັນກໍລະນີສຶກສາທີ່ຊັດເຈນຂອງພື້ນຖານໂຄງລ່າງທີ່ກຳລັງຖືກຄຸກຄາມ. ຂະບວນລົດບັນທຸກໜັກທີ່ແລ່ນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢ່ອນ ເຊິ່ງຂັບເຄື່ອນໂດຍສຳປະທານຂຸດຄົ້ນແຮ່ເຫຼັກເຖິງ 13 ແຫ່ງ (ສ່ວນໃຫຍ່ໃນເມືອງບົວລະພາ) ໄດ້ທຳລາຍໜ້າທາງໃນທ້ອງຖິ່ນຢ່າງໜັກໜ່ວງ. 

ການເປເພຈາກພາກອຸດສາຫະກຳນີ້ໄດ້ສ້າງຄວາມເປັນອຳມະພາດໃຫ້ແກ່ການສັນຈອນໃນທ້ອງຖິ່ນ, ຈົນເຮັດໃຫ້ສະມາຊິກສະພາຕ້ອງອອກໂຮງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງລົງກວດກາວິນິດໄສເຖິງສະຖານທີ່ ແລະ ລົງມືແກ້ໄຂຢ່າງເປັນຮູບປະທຳໂດຍດ່ວນ.

ສິ່ງທີ່ເຂົ້າມາຊໍ້າເຕີມຄວາມເສຍຫາຍທາງກາຍະພາບນີ້ຄື ຈຸດອ່ອນຂອງລະບົບການຄຸ້ມຄອງລັດ: ນັ້ນຄືພາວະອຳມະພາດຂອງການຕິດຕາມກວດກາ. ສະຖານີຊັ່ງນໍ້າໜັກທີ່ສຳຄັນສາມແຫ່ງໃນແຂວງຄຳມ່ວນ, ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ຈຸດຍຸດທະສາດລຽບຕາມທາງຫຼວງແຫ່ງຊາດເລກ 12 ແລະ 13, ຍັງຄົງຕົກຢູ່ໃນສະພາບບໍ່ສາມາດໃຊ້ງານໄດ້. 

ຄວາມລົ້ມເຫຼວທາງດ້ານກົນຈັກນີ້ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຊ່ອງໂຫວ່ທາງຂັ້ນຕອນ ທີ່ເປີດທາງໃຫ້ລົດບັນທຸກໜັກສາມາດຫຼີກລ່ຽງມາດຕະຖານນໍ້າໜັກໂຄງສ້າງໄດ້ເປັນປະຈຳ, ໂດຍຜູ້ຂັບຂີ່ພຽງແຕ່ຍ່າງລົງໄປເພື່ອຈັດການເອກະສານ ໃນຂະນະທີ່ລົດບັນທຸກນໍ້າໜັກເກີນຂອງພວກເຂົາກຳລັງສ້າງບາດແຜໃຫ້ກັບໜ້າທາງຢ່າງບໍ່ມີໃຜຄວບຄຸມ. 

ຄວາມຫາຍະນະເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເລັ່ງໃຫ້ພື້ນຖານໂຄງລ່າງເຊື່ອມໂຊມໄວຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຈຸດຊະນວນວົງຈອນອັນໂຫດຮ້າຍຂອງການສູນເສຍງົບປະມານ ຜ່ານຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້ອມແປງທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ, ເຮັດໃຫ້ການຄວບຄຸມນໍ້າໜັກຢ່າງມີປະສິດທິຜົນກາຍເປັນຄວາມຈຳເປັນອັນຮີບດ່ວນ ທີ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂັ້ນຕອນທາງບໍລິຫານເທົ່ານັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

ເມື່ອເບິ່ງໄປສູ່ເສັ້ນທາງຂ້າງໜ້າ, ທ່ານ ສະເຫຼີມໄຊ ກົມມະສິດ ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ພາຍໃຕ້ການເປັນປະທານຂອງ ທ່ານ ດຣ. ສອນໄຊ ສີພັນດອນ ປະທານສະພາແຫ່ງຊາດ ໄດ້ເປີດເຜີຍຮ່າງແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມແຫ່ງຊາດ ປະຈຳປີ 2027 ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທະເຍີທະຍານ. 

ຂໍ້ຜູກມັດຂອງລັດຖະບານນັ້ນຊັດເຈນ ຄືການເດີນໜ້າຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງເພື່ອສ້າງການເຊື່ອມໂຍງໃນທົ່ວປະເທດ ເຊິ່ງກວມເອົາທັງຕາໜ່າງການຄົມມະນາຄົມທາງບົກ, ທາງລົດໄຟ, ທາງນໍ້າ ແລະ ທາງອາກາດ. 

ເປົ້າໝາຍທາງຍຸດທະສາດໄດ້ຖືກເລັງໃສ່ບັນດາແລວທາງເສດຖະກິດຫຼັກຢ່າງໜັກແໜ້ນ, ໂດຍສະເພາະໂຄງການແຫ່ງວິໄສທັດຢ່າງທາງດ່ວນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ-ຮ່າໂນ້ຍ, ຄຽງຄູ່ໄປກັບເສັ້ນເລືອດໃຫຍ່ທີ່ສຳຄັນຄືທາງຫຼວງໝາຍເລກ 13 ເໜືອ ແລະ ໃຕ້, ລວມເຖິງເສັ້ນທາງເລກ 8, ເລກ 9 ແລະ ເລກ 12. ຈຸດປະສົງສູງສຸດຂອງສິ່ງນີ້ໄດ້ກ້າວຂ້າມພຽງແຕ່ຄວາມສະດວກສະບາຍທາງການຂົນສົ່ງ. 

ສຳລັບກະດູກສັນຫຼັງທາງດ້ານກະສິກຳຂອງຊາດ, ເສັ້ນທາງທີ່ຖືກປັບປຸງໃຫ້ດີທີ່ສຸດໝາຍເຖິງການຕັດເວລາໃນການຂົນສົ່ງ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນການສູນເສຍຫຼັງການເກັບກ່ຽວ. ສຳລັບນັກລົງທຶນຕ່າງຊາດ, ລະບົບໂລຈິສຕິກທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຈະປ່ຽນຄວາມສົນໃຈທີ່ຍັງລັງເລ ໃຫ້ກາຍເປັນການອັດສີດເມັດເງິນທຶນຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ.

ທ້າຍທີ່ສຸດແລ້ວ, ການປູຢາງລົງເທິງໜ້າດິນເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວົງຈອນຊີວິດພື້ນຖານໂຄງລ່າງເທົ່ານັ້ນ. ບົດພິສູດທີ່ແທ້ຈິງຂອງການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ ແມ່ນນອນຢູ່ໃນການບົວລະບັດຮັກສາຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ການຂົນສົ່ງທີ່ນໍ້າໜັກເກີນ, ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການລົງທຶນຢ່າງສະຫຼາດສ່ອງໃສ. 

ສຽງສະທ້ອນອັນໜັກແໜ້ນຈາກສະພາແຫ່ງຊາດໄດ້ມອບອານັດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດແລ້ວວ່າ ປະເທດລາວຕ້ອງການຕາໜ່າງການຄົມມະນາຄົມທີ່ແຂງແກ່ນພໍທີ່ຈະແບກຮັບຄວາມທະເຍີທະຍານທາງເສດຖະກິດ ແລະ ຍົກລະດັບປະສົບການການດຳລົງຊີວິດຂອງພົນລະເມືອງໃຫ້ສູງຂຶ້ນ. 

ໃນຂະນະທີ່ປະເທດຊາດກຳລັງເລັ່ງຄວາມໄວມຸ່ງໜ້າສູ່ປີ 2027, ພູມສັນຖານທາງຂ້າງໜ້າອາດຍັງຄົງສູງຊັນ ແລະ ທ້າທາຍ. ແຕ່ຖ້າຫາກໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງດ້ວຍການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດທີ່ວ່ອງໄວ, ຍຸດທະສາດການລົງທຶນທີ່ຫຼັກແຫຼມ, ແລະ ການປະສານງານທີ່ເປັນເອກະພາບລະຫວ່າງທຸກກະຊວງທະບວງກົມແລ້ວ, ຖະໜົນຫົນທາງຂອງລາວກໍພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະວິວັດທະນາການຈາກພຽງເສັ້ນທາງທີ່ຍາກລຳບາກ ໄປສູ່ຮາກຖານອັນຢັ່ງຢືນສຳລັບການເຕີບໂຕ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນຢ່າງແນ່ນອນ.

#LaoX #ຫົນທາງ #ສະພາແຫ່ງຊາດ #LaosDevelopment #Infrastructure #LaoNationalAssembly #RoadsToGrowth #EconomicCorridors #Laos2027