ປອກເປືອກວາທະກຳ “ຈີນເທົາ”: ເປັນຫຍັງອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດຈຶ່ງຖືກຜູກຂາດດ້ວຍສັນຊາດດຽວ?

ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຂໍ້ມູນຂ່າວສານໄຫຼວຽນຢ່າງໄຮ້ພົມແດນ, ໜຶ່ງໃນຄຳສັບທີ່ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໜ້າຂ່າວອາຊະຍາກຳຂອງພາກພື້ນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ ຄືຄຳວ່າ “ທຶນຈີນສີເທົາ” ຫຼື “ຈີນເທົາ”. ບໍ່ວ່າຈະເປັນການລາຍງານຂ່າວກ່ຽວກັບການຈັບກຸມແກ້ງຄໍເຊັນເຕີ, ກາຊີໂນເຖື່ອນ, ຫຼື ການຟອກເງິນ, ສື່ມວນຊົນ ແລະ ສັງຄົມມັກຈະຕິດປ້າຍກຳກັບປະກົດການເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍສັນຊາດຈີນສະເໝີ.

ແຕ່ໃນມຸມມອງທາງດ້ານວິທະຍາສາດສັງຄົມ ແລະ ອາຊະຍາວິທະຍາ ທີ່ອີງໃສ່ຫຼັກຖານ ແລະ ຂໍ້ມູນຕົວຈິງ, ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳຖາມທີ່ໜ້າຄິດ ແລະ ທ້າທາຍວາທະກຳກະແສຫຼັກວ່າ: ໃນເມື່ອອາຊະຍາກຳເປັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກມຸມໂລກ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີແຕ່ “ຈີນເທົາ”? ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຍິນຄຳວ່າ “ອາເມຣິກາເທົາ”, “ເອີຣົບເທົາ”, “ບຣາຊິວ ເທົາ” “ອາຟຣິກາ” ຫຼື “ໄທເທົາ”?

ການຕັ້ງຄຳຖາມນີ້ ບໍ່ແມ່ນການແກ້ຕົວ ຫຼື ປະຕິເສດວ່າບໍ່ມີຊາວຈີນເຂົ້າໄປກ່ຽວຂ້ອງກັບການກະທຳຜິດ, ແຕ່ເປັນການຊວນຄິດເພື່ອແກະເບິ່ງ ພູເຂົານ້ຳກ້ອນ ຂອງໂຄງສ້າງອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ ທີ່ມັກຖືກບິດເບືອນດ້ວຍອະຄະຕິທາງສັນຊາດ ຈົນເຮັດໃຫ້ເຮົາເບິ່ງຂ້າມຄວາມເປັນຈິງທີ່ຊັບຊ້ອນກວ່ານັ້ນ.

ປາກົດການ “ການກຳນົດວາລະຂອງສື່” (Agenda Setting) ແລະ ອະຄະຕິການຢືນຢັນ (Confirmation Bias)

ເປັນຫຍັງຄຳວ່າ “ຈີນເທົາ” ຈຶ່ງຂາຍດີໃນໜ້າສື່? ຄຳຕອບນອນຢູ່ໃນທິດສະດີຈິດຕະວິທະຍາສັງຄົມ ແລະ ນິເທດສາດ.

ທຳອິດ, ມັນເກີດຈາກ “ອະຄະຕິການຢືນຢັນ”. ເມື່ອສັງຄົມມີພາບຈຳ ຫຼື ຄວາມຫວາດລະແວງຕໍ່ການຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂອງຈີນທາງດ້ານເສດຖະກິດເປັນທຶນເດີມ (ຊຶ່ງເປັນຜົນມາຈາກການເຕີບໂຕຢ່າງກ້າວກະໂດດຂອງຈີນໃນເວທີໂລກ), ເມື່ອມີຂ່າວຄົນຈີນເຮັດຜິດກົດໝາຍ, ສື່ກໍ່ຈະຂະຫຍາຍຂ່າວນັ້ນໃຫ້ໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມເຊື່ອເດີມຂອງຜູ້ອ່ານ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຫາກມີຊາວຕາເວັນຕົກ (ອາເມຣິກາ, ຢູໂຣບ) ເຂົ້າມາຕັ້ງແກ້ງຟອກເງິນ, ຄ້າຢາເສບຕິດ ຫຼື ລ່ວງລະເມີດທາງເພດເດັກໃນພາກພື້ນອາຊີ, ສື່ມັກຈະລາຍງານໃນລັກສະນະ “ພຶດຕິກໍາສ່ວນບຸກຄົນ” ຫຼາຍກວ່າຈະໄປຕິດປ້າຍກໍາກັບວ່າເປັນ “ອາເມຣິກາເທົາ” ຫຼື “ເອີຣົບເທົາ” ທີ່ເປັນໄພຄຸກຄາມລະດັບຊາດ.

ອັນທີສອງ, ມັນຄືການຕໍ່ສູ້ທາງ ພູມສາດການເມືອງ (Geopolitics) ຜ່ານວາທະກຳ. ປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ວ່າ ສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກຂອງໂລກຍັງຄົງຖືກຄອບງຳໂດຍມະຫາອຳນາດຕາເວັນຕົກ. ການສ້າງພາບຈຳໃຫ້ທຶນຈີນ ຫຼື ຄົນຈີນ ຜູກຕິດກັບຄຳວ່າ “ສີເທົາ” ເປັນຍຸດທະສາດໜຶ່ງໃນການລົດທອນຄວາມໜ້າເຊື່ອຖື ຂອງການລົງທຶນຈາກຈີນໃນປະເທດກຳລັງພັດທະນາ. ມັນເປັນການປ່ຽນບັນຫາອາຊະຍາກຳທຳມະດາ ໃຫ້ກາຍເປັນບັນຫາທາງການເມືອງລະຫວ່າງປະເທດ ໂດຍໃຊ້ຄຳວ່າ “ຈີນ” ເປັນເປົ້າໂຈມຕີທີ່ເຫັນພາບຊັດເຈນທີ່ສຸດ.

ຈຸດບອດຂອງວາທະກຳ: ເມື່ອ “ຈີນເທົາ” ເປັນແພະຮັບບາບໃຫ້ແກ່ “ທ້ອງຖິ່ນເທົາ” ການຮັບເງິນເທົາ

ການພຸ່ງເປົ້າໄປທີ່ “ຈີນເທົາ” ພຽງຢ່າງດຽວ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການເບິ່ງໂລກໃນແງ່ດຽວ ແຕ່ຍັງສ້າງຜົນກະທົບທາງລົບອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຂອງປະເທດປາຍທາງ.

ຄຳເວົ້າປຽບເປີຍທີ່ວ່າ “ເມື່ອເຮົາສ່ອງໄຟສາຍໄປທີ່ມຸມດຽວ, ມຸມອື່ນຍ່ອມຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດ” ສາມາດນຳມາໃຊ້ໄດ້ດີໃນກໍລະນີນີ້. ການທີ່ສັງຄົມ ແລະ ສື່ມວນຊົນເອົາແຕ່ເພັ່ງເລັງໄປທີ່ຄົນຈີນ ໄດ້ສ້າງ “ຈຸດບອດ” ໃຫ້ແກ່ກຸ່ມອາຊະຍາກອນສັນຊາດອື່ນໆ ໃຫ້ສາມາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຢ່າງສະດວກສະບາຍພາຍໃຕ້ເງົາມືດ.

ຮ້າຍແຮງໄປກວ່ານັ້ນ, ວາທະກຳ “ຈີນເທົາ” ມັກຈະຖືກໃຊ້ເປັນ “ແພະຮັບບາບ” ເພື່ອປົກປິດຄວາມລົ້ມເຫຼວ ຫຼື ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງຂອງກົນໄກລັດໃນທ້ອງຖິ່ນນັ້ນໆ. ຄວາມຈິງທີ່ໜ້າເຈັບປວດຄື: ອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດຈະບໍ່ສາມາດຢັ່ງຮາກເລິກ ແລະ ສ້າງອານາຈັກຂອງຕົນເອງໃນດິນແດນໃດໜຶ່ງໄດ້ເລີຍ ຫາກປາສະຈາກການ “ເປີດໄຟຂຽວ” ຫຼື ການຮ່ວມມືຈາກເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດທີ່ສໍ້ໂກງ ໃນປະເທດນັ້ນ. ກຸ່ມທຶນເທົາບໍ່ສາມາດສ້າງຕຶກໃຫຍ່ໂຕ, ນຳເຂົ້າເຄື່ອງຈັກໂທລະຄົມມະນາຄົມລຸ້ນໃໝ່ ຫຼື ຂົນສົ່ງຄົນນັບພັນຄົນຂ້າມຊາຍແດນໄດ້ ໂດຍທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ທ້ອງຖິ່ນບໍ່ຮັບຮູ້.

ດັ່ງນັ້ນ, ກ່ອນທີ່ຈະມີ “ຈີນເທົາ”, ມັນຕ້ອງມີ “ເຈົ້າໜ້າທີ່ທ້ອງຖິ່ນເທົາ” ຫຼື “ນາຍໜ້າເທົາ” ເປັນຜູ້ເປີດປະຕູຮັບກ່ອນສະເໝີ. ການໂຍນຄວາມຜິດທັງໝົດໄປໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດພຽງສັນຊາດດຽວ ຈຶ່ງເປັນການປັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍໃນທ້ອງຖິ່ນນັ້ນໆ.

ອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ: ບໍລິສັດຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ບໍ່ມີໜັງສືຜ່ານແດນ

ຖ້າເຮົາວິເຄາະໂຄງສ້າງຂອງກຸ່ມອາຊະຍາກຳໃນຍຸກດິຈິຕອນ ເຮົາຈະພົບວ່າພວກເຂົາເຮັດວຽກບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບ “ບໍລິສັດຂ້າມຊາດ” (Multinational Corporations) ທີ່ເນັ້ນຜົນກຳໄລສູງສຸດ ແລະ ຕົ້ນທຶນຕ່ຳສຸດ. ໃນໂລກຂອງອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີ ຫຼື ການໂກງກິນອອນໄລນ໌, ມັນບໍ່ມີສັນຊາດທີ່ບໍລິສຸດ.

ຂໍ້ມູນປະຈັກຕາຈາກການປາບປາມໃນ ສປປ ລາວ ໄລຍະຜ່ານມາເປັນຂໍ້ພິສູດທາງວິທະຍາສາດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ. ການຈັບກຸມຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຫຼາຍກວ່າ 4,000 ຄົນ ທີ່ມາຈາກເຖິງ 25 ປະເທດ—ເຊິ່ງລວມມີທັງ ຊາວບຣາຊິລ, ອູຣູກວາຍ, ປາກິສຖານ, ມາເລເຊຍ, ໄທ, ຫວຽດນາມ ແລະ ຄົນທ້ອງຖິ່ນ—ໄດ້ທຳລາຍມາຍາຄະຕິທີ່ວ່າ “ຈີນເປັນຜູ້ຜູກຂາດ” ໄດ້ຢ່າງດີ.

ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ລະບົບນິເວດຂອງອາຊະຍາກຳ (Criminal Ecosystem) ເຫຼົ່ານີ້ ມີການແບ່ງງານກັນເຮັດຢ່າງເປັນລະບົບຄືກັນກັບສາຍພານການຜະລິດ:

ເທັກໂນໂລຊີ ແລະ ຊອບແວຣ໌: ອາດຈະຖືກພັດທະນາໂດຍແຮັກເກີຈາກເອີຣົບຕາເວັນອອກ ຫຼື ອາເມຣິກາ.

ບຸກຄະລາກອນປະຕິບັດການ ມັກຈະເປັນຄົນຈາກປະເທດເພື່ອນບ້ານເຊັ່ນ: ໄທ, ຟີລິບປິນ, ມາເລເຊຍ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຄົນທ້ອງຖິ່ນເອງ ທີ່ມີທັກສະທາງດ້ານພາສາເພື່ອຫຼອກລວງເປົ້າໝາຍ.

ຜູ້ອຳນວຍຄວາມສະດວກ ເຊິ່ງມັກຈະເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດທີ່ສໍ້ລາດບັງຫຼວງໃນປະເທດນັ້ນໆ ທີ່ຍອມຮັບສິນບົນເພື່ອເປີດທາງ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການເອີ້ນກຸ່ມຄົນທີ່ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍເຖິງ 25 ສັນຊາດນີ້ລວມກັນວ່າ “ຈີນເທົາ” ຈຶ່ງເປັນການຫຼຸດທອນຄວາມຈິງ ທີ່ບໍ່ເປັນວິທະຍາສາດ ແລະ ບິດເບືອນສະພາວະຄວາມເປັນຈິງຂອງຮູບແບບອາຊະຍາກຳ.

ຄວາມເປັນທຳຕໍ່ຈີນ: ຜູ້ຖືກກະທຳ ແລະ ຜູ້ປາບປາມຕົວຈິງ

ຖ້າເຮົາເບິ່ງດ້ວຍໃຈເປັນທຳ ແລະ ຍຶດຖືຕາມຫຼັກຖານທາງສະຖິຕິ, ລັດຖະບານຈີນ ແລະ ປະຊາຊົນຈີນເອງ ກໍ່ເປັນໜຶ່ງໃນ “ຜູ້ເຄາະຮ້າຍ” ລຳດັບຕົ້ນໆ ຂອງຂະບວນການໂກງກິນອອນໄລນ໌ເຫຼົ່ານີ້. ມູນຄ່າຄວາມເສຍຫາຍທາງເສດຖະກິດຂອງປະຊາຊົນຈີນທີ່ຖືກຫຼອກລວງຈາກແກ້ງຄໍເຊັນເຕີຂ້າມຊາດ ແມ່ນສູງມະຫາສານ.

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ປະເທດຈີນກໍ່ເປັນປະເທດທີ່ສະແດງເຈດຈຳນົງຢ່າງຈິງຈັງທີ່ສຸດ ໃນການກວາດລ້າງເຄືອຂ່າຍເຫຼົ່ານີ້. ການຮ່ວມມືດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງລະຫວ່າງ ຈີນ-ລາວ, ຈີນ-ມຽນມາ ແລະ ຈີນ-ກຳປູເຈຍ ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການທະລາຍຖານທີ່ໝັ້ນຂອງກຸ່ມອາຊະຍາກອນ ແລະ ສົ່ງຕົວຜູ້ຕ້ອງສົງໄສກັບຄືນປະເທດນັບໝື່ນຄົນ. ການປະຕິບັດການຮ່ວມກັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ເຊັ່ນ ປະຕິບັດການ  Seagull, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງລັດຖະບານຈີນ ໃນການລ້າງບາງກຸ່ມຄົນບໍ່ດີທີ່ສ້າງຄວາມເສື່ອມເສຍໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດ. ຖ້າຈີນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສະໜັບສະໜູນ “ຈີນເທົາ” ດັ່ງທີ່ບາງວາທະກຳກ່າວອ້າງ, ການຮ່ວມມືປາບປາມຢ່າງເດັດຂາດເຫຼົ່ານີ້ກໍ່ຄົງຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ.

ນອກຈາກນີ້, ວາທະກຳຕິດປ້າຍກຳກັບນີ້ ຍັງສ້າງຄວາມບໍ່ເປັນທຳຕໍ່ນັກລົງທຶນຊາວຈີນ, ນັກທຸລະກິດ ແລະ ນັກທ່ອງທ່ຽວຊາວຈີນຫຼາຍລ້ານຄົນ ທີ່ເດີນທາງອອກນອກປະເທດເພື່ອປະກອບອາຊີບຢ່າງສຸຈລິິດ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດທ້ອງຖິ່ນ. ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຈີນເທົາ” ຢ່າງຫຼິ້ນຫົວ ໄດ້ສ້າງບັນຍາກາດຂອງການກຽດຊັງຊາວຕ່າງຊາດ ແລະ ການຈຳແນກເຊື້ອຊາດ ເຊິ່ງບໍ່ເປັນຜົນດີຕໍ່ການພົວພັນສາກົນໃນໄລຍະຍາວ.

ບົດສະຫຼຸບ ກ້າວຂ້າມວາທະກຳສີເທົາ ສູ່ການແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ກົງຈຸດ

ອາຊະຍາກຳ ບໍ່ເຄີຍມີໜັງສືຜ່ານແດນ, ແລະ ຄວາມໂລບມາກມາຍຂອງມະນຸດກໍ່ບໍ່ເຄີຍຈຳກັດຢູ່ພຽງສັນຊາດໃດສັນຊາດໜຶ່ງ. ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງຫຼົງທາງຢູ່ກັບວາທະກຳ “ຈີນເທົາ” ແລະ ເບິ່ງຂ້າມ “ໄທເທົາ”, “ອາເມຣິກາເທົາ” ຫຼື “ທ້ອງຖິ່ນທີ່ເທົາ”, ເຮົາກໍ່ຈະບໍ່ມີວັນເຂົ້າໃຈເຖິງແກ່ນແທ້ຂອງອົງການອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່.

ການແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງ ບໍ່ແມ່ນການຕິດປ້າຍກຳກັບສັນຊາດໃຫ້ກັບອາດຊະຍາກອນ, ແຕ່ຄືການຍອມຮັບຄວາມເປັນຈິງທາງວິທະຍາສາດວ່າ ນີ້ຄື “ເຄືອຂ່າຍອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ” ທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີກົນໄກການຮ່ວມມືລະຫວ່າງປະເທດທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ການແລກປ່ຽນຂໍ້ມູນຂ່າວສານທາງດ້ານສືບສວນສອບສວນທີ່ວ່ອງໄວ, ແລະ ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນ ການປັດກວາດເຮືອນຂອງຕົນເອງໃຫ້ສະອາດ ດ້ວຍການກຳຈັດເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດທີ່ເປີດທາງໃຫ້ແກ່ອາຊະຍາກຳເຫຼົ່ານີ້.

ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ສື່ມວນຊົນ ແລະ ສັງຄົມ ຄວນຍົກລະດັບມາດຕະຖານການຮັບຮູ້ບັນຫາ, ປອກເປືອກວາທະກຳທາງການເມືອງທີ່ແອບແຝງມາໃນຮູບແບບຂອງຂ່າວອາຊະຍາກຳ, ແລະ ຫັນມາເບິ່ງບັນຫາດ້ວຍເລນຂອງຄວາມເປັນຈິງ. ເພາະໃນໂລກຂອງອາຊະຍາກຳ, ສີທີ່ໜ້າຢ້ານທີ່ສຸດ ບໍ່ແມ່ນສີຂອງທຸງຊາດໃດໜຶ່ງ, ແຕ່ແມ່ນ “ສີເທົາ” ຂອງລະບົບອຸປະຖຳ ແລະ ຄວາມອ່ອນແອຂອງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ ທີ່ພ້ອມຈະຮັບໃຊ້ທຸກສັນຊາດທີ່ຈ່າຍເງິນໃຫ້ມັນ.

ໝາຍເຫດ: ບົດຄວາມນີ້ແມ່ນ ບົດບັນນາທິການ ບໍ່ແມ່ນຈຸດຢືນຂອງໃຜ. ບົດນີ້ມຸ່ງເນັ້ນການຕັ້ງຄຳຖາມ, ວິເຄາະ ແລະ ນຳສະເໜີມຸມມອງຕໍ່ວາທະກຳໃນສັງຄົມ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການທາງລັດຖະສາດ, ສັງຄົມວິທະຍາ ແລະ ອາຊະຍາວິທະຍາ ເພື່ອເປີດມຸມມອງໃໝ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ອ່ານ.

#LaoX #ບົດບັນນາທິການ #Editorial #ອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ #ຈີນເທົາ #ອາຊະຍາວິທະຍາ #ພູມສາດການເມືອງ #ScamNetwork #InternationalCooperation #TransnationalCrime